Дар ҳама давру замон пойтахт нишони давлатдорӣ, тамаддун, фарҳанг, истиқлолу соҳибихтиёрӣ маҳсуб меёбад. Пойтахт инъикосгари тавон ва ҳунару фарҳанги ҳар як миллат буда, имконият ва симои ӯро дар сатҳи байналмилалӣ муаррифӣ менамояд.

 “Ҳар қавму миллате, ки иттиҳоду ягонагӣ ва ваҳдату ҳамдилиро шиори худ кардааст, аз миёни обу оташи таърих бо сарбаландӣ гузашта, ба саодати воқеӣ расидааст ва баръакс, ҳар халқе, ки ихтилофу ҷудоӣ ва

«Истиқлолият ин нишонаи ҳастӣ, шарти бақои давлати соҳибихтиёр, рамзи саодати миллат, ҳуввият, озодӣ, шарафу ифтихори халқи тоҷик аст». Эмомалӣ Раҳмон Истиқлолияти давлатӣ дар натиҷаи расидан ба ваҳдати миллӣ ба даст омада, аз

“Ҳифзи меҳнат ва таъмини шароити бехатари кор барои ҳар як корманд аз вазифаҳои муҳими давлат ва корфармоён мебошад. Ҳаёт ва саломатии инсон арзиши олӣ буда, риояи қоидаҳои бехатарӣ дар ҷои кор бояд